شمارهٔ ۲۰

از بس که گریه کردم و از بس کشیدم آه

طوفان آب و آتش ماهی گرفت و ماه

در انتظار آن که برآرم دمی به کام

چشمم سفید گشت که روی هنر سیاه

طوفان غصه چند توان خورد کاشکی

گرداب گریه کشتی عمرم کند تباه

از هم نفس کناره گزیدم که دیده ام

یاران هم نفس چو نفس جمله عمرکاه

آخر بگو ز دیده که دارم عزیزتر

ریزد همیشه خونم بی جرم و بی گناه

روز از شب ار ندانم چندین عجب مدان

که امروز آسمان نشناسد گل از گیاه

هرکس که پابرون نکشد از گلیم خویش

چون من بر او زمانه کند تنگ دستگاه

آن یوسفم که چرخ جفاکار بهر من

از بخت پست تیره من ساختست چاه

با آن که آسمانم در فضل و در هنر

هرگز ندیده اند که من کج روم براه

من آفتاب انورم اما هلال وار

بیرون نمی نهم قدم از خانه ماه ماه