رباعی شمارهٔ ۲۷۷
ابوسعید ابوالخیرزآن ناله که در بستر غم دوشم بود
غمهای جهان جمله فراموشم بود
یاران همه درد من شنیدند ولی
یاری که در او کرد اثر گوشم بود
زآن ناله که در بستر غم دوشم بود
غمهای جهان جمله فراموشم بود
یاران همه درد من شنیدند ولی
یاری که در او کرد اثر گوشم بود