رباعی شمارهٔ ۵۹۲
ابوسعید ابوالخیرما را نبود دلی که کار آید از او
جز ناله که هر دمی هزار آید از او
چندان گریم که کوچه ها گل گردد
نی روید و ناله های زار آید از او
ما را نبود دلی که کار آید از او
جز ناله که هر دمی هزار آید از او
چندان گریم که کوچه ها گل گردد
نی روید و ناله های زار آید از او