شمارهٔ ۱۴ - مطلع دوم

که میرا گوییا راندند امشب

وشاقانت به بام چرخ مرکب

ازیرا ماه نو بر نیلگون طاق

بود چون نعل زر بر سم اشهب

بتابد از رخت سیمینه خورشید

بیارد از کفت زرینه کوکب

ز بخشش طبعت از اقبال فره

ز دانش روحت از فرهنگ قالب

خطابت با خداوندی است توام

روانت با خردمندی مرکب

هم از گفتار عجاجی تو احلی

هم از شمشیر حجاجی تو اهیب

هم از کعب بن مامه باشی اسخی

هم از سحبان وایل هستی اخطب

بنزد حق چنانستی مکرم

ببار شه چنانستی مقرب