شمارهٔ ۴۷

ای ترک پارسی سخن خلخی نژاد

ای از لب و رخ تو دلم شاد خوار و شاد

می ده که نوش باد مرا می ز دست تو

بر روی نرگس تر و آهنگ نوش باد

تا بامداد بوسه همی ده ز شامگاه

تا شامگاه باده همی خور ز بامداد

پیش از بهار لشکر شادی ز ره رسید

چون پیشتر ز جشن کیان جشن پیشداد

کوتاه و تنگ یافت به بالای خواجه شه

رختی که بر سپهر بلند آید و گشاد

زیرا ز جامه دان همایون خسروی

بخشید دیبه ای به خداوندگار راد

از فرهیش ابره ز فرهنگش آستر

تارش ز هوش و دانش و پودش ز فر و داد

با خامه همایون دستینه ای نگاشت