شمارهٔ ۵۹ - قصیده فکاهی

دوش از برای خدمت خان عزیز راد

سوی عزیز باد براندم به قلب شاد

ماندم دو شب در آنجا یارب تو آگهی

بر من در آن زمین چه خوشی ها که روی داد

خرم صباح بود مرا شادمان مسا

فیروز همچو بهمن و فرخ چو کیقباد

بعد از دو روز خواستم از بارگاه او

تابم عنان به خدمت سلطان پاک زاد

گفتم به خان والا کای خان محترم

همواره عمر و دولت تو پایدار باد

دستوری از تو خواهم که باره ای

بر من دهی ستبر چو ابر و روان چو باد

تا من بر او نشینم چون کوه بر زمین

یا همچو تخت کاووس اندر فراز باد

فرمود اسب من که جمام است و تا به حال

گردن نداده است به زنجیر انقیاد

گفتم درازگوشی اگر مرحمت شود

از همت بلند تو یابم من این مراد

گفتا پیاده باش روان ای عزیز من

اندر سخن زیاد نبایست طول داد