شمارهٔ ۱۰۷

برآمد بامدادان مهر روشن

به پهنای فلک گسترد دامن

چو ترکی آتشین رخ بر نشسته

فراز صحن دیبای ملون

برآمد آفتاب از چرخ گردون

چنان آتش که می بجهد ز آهن

کواکب جملگی گشتند مستور

ز شرم طلعت خورشید روشن

بسان خرمنی سیمین که ناگاه

فتد آتش در آن سیمینه خرمن

دریچه صبح را روزن گشودند

سر خورشید بیرون شد ز روزن

تو پنداری بترکستان مشرق

برون آمد همی از چاه بیژن

پی تاراج گردون مهر تابان

تن از زر ساخت اما دل ز آهن

تو گویی بر امین فرزند هارون