شمارهٔ ۱۳۱ - المطلع الثالث

آمد به صد شوخی ز در ترکی که خون ها ریخته

خون دل یک شهر را چشمش به تنها ریخته

چون او نباشد هیچکس سالار خوبانست و بس

خوبانش زین ره هر نفس سر در کف پا ریخته

خورشید شمع خرگهش کیوان غلام درگهش

جانهای شیرین در رهش طوعا و کرها ریخته

در مکتب او جاودان آدم بود سر عشر خوان

تا نقش علمه البیان بر لوح اسما ریخته

ادریس در تدریس او شوید ورق در آب جو

وز نامه خود آبرو قسطای لوقا ریخته

با معجز عیسی لبش با نوش احمد مشربش

با دست قدرت قالبش ایزد تعالی ریخته

بخشد تعین ذات را روزی دهد ذرات را

اشباح موجودات را او در هیولا ریخته

از حرز مریم جوشنی بر کتف عیسی دوخته

وز مغز آدم عطسه ای بر خاک حوا ریخته