بخش ۲۷ - کندن ترعه بفرمان داریوش

چو شد جمله ی کار آراسته

بهشتی بشد مصر پر خواسته

پس آنگه سران سپه را بخواست

چه صنعتگران و چه مزدور خواست

ز دریای سرخ و ز دریای روم

یکی ترعه سازند زین مرز و بوم

اگر خاک را برکنی از میان

ز دریا بدریا گذر میتوان

دو بحر بزرگی که ازهم جداست

بهم راه جویند بی کم و کاست

مهندس بسی آمد از هر کنار

بامر شهنشه ز ایران بکار

بکندند ترعه به تدبیر و زور

ز دریا بدریا ببرد آب شور

ز دریای رومش که مسدود بود

رهی تا بدریای سرخش گشود

وزان پس بفرمود برجی بلند

بنزدیک آنجا بسازند چند

نویسند بالای آن برجها

ز شه یادگاری بماند بجا

که کندم من این ترعه بین دو بحر

و ازینرو یکی کردم این هر دو نهر