بخش ۲۶ - پادشاهی اسفندیار

خوشا گاه فرخ یل اسفندیار

ندیده است گیتی چو او یک سوار

که خوانند او را شه داریوش

مگر خود سپنداست نام سروش

همانا که وشتاسب بودش پدر

که او بود ارشامنا را پسر

هم ارشامنا پور اریارم است

که ماننده سام و هم نیرم است

پس آریارمه پورچشپایش است

که او زاده هاکهامانش است

به گاهی که بنشست بر پشت زین

بدو داد سیروس دخت گزین

زبابل همی تاخت تا نینوا

جهاندار و پیروز فرمانروا

چو آمد به نزدیک او اگهی

که گاه مهی شد زشاهان تهی

گماتا نشسته به تخت مهان

زکاوس پردخته مانده جهان

زبابل بیامد چو یک ژنده پیل

خروشید برسان دریای نیل

یکی چرخ برکشید از شراع

تو گفتی که خورشید برزد شعاع