شمارهٔ ۴۳

شیشه پر از زهر چند چرخ ستم پیشه را

کیست که سنگی زند بشکند این شیشه را

رهزن نقد حیات جز غم و اندیشه نیست

می خور و در کنج دل ره مده اندیشه را

شعله شوقت که زد در رگ و جان آتشم

در تن من همچو شمع سوخت رگ و ریشه را

مست سر کوی تو جان به رقیبان نداد

کی به سگان می دهد شیر تو سر بیشه را

از تبر کوهکن آتش از آن می جهد

کز شرر آه او سوخت دل تیشه را

اهلی اگر کوته است دست تو از دامنش

بخت ندارد بلند دست تهی کیسه را