شمارهٔ ۲۷۷

همچو چنگ افغان من بی زخم بیدادی نخاست

تا رگ جان از تو نخراشید فریادی نخاست

پیش من باد است آهی کاین حریفان می کشند

ناله جان سوز هرگز از دل شادی نخاست

مادر ایام چندانک آدمی می پرورد

از کنار آدمی هرگز پریزادی نخاست

از نیاز ما اسیران همچو سرو آزاده اند

چون تو در گلزار خوبی سرو آزادی نخاست

خود گرفتم در چمن شمشاد خیزد همچو تو

چون رخ خوب تو هرگز گل ز شمشادی نخاست

نام جان بخشت که برد ای خسرو شیرین دهن

کز پس هر سنگ در کوی تو فرهادی نخاست

بر درت اهلی نشست و خاست از مردم برید

بی قدت یک لحظه گر بنشست بی بادی نخاست