شمارهٔ ۳۸۸

کس به خود دلبسته آن زلف چون زنجیر نیست

پای بند کس به جز سر رشته تقدیر نیست

گر ز تیغش رخنه ای در جان نشد تقصیر ماست

یک سر مو باری از مژگان او تصیر نیست

تیر باران بلا از بس که آمد بر تنم

هر بن مویم که بینی بی نشان تیر نیست

گفتم آخر کم ز تکبیری اگر عاشق کشی

گفت قتل پشه ای را حاجت تکبیر نیست

دل گرفت از عالمم چون مرغ برخواهم پرید

بیش از اینم طاقت این خانه دلگیر نیست

پند پیران سود می دارد جوانان را ولی

نوجوانان را سر و سودای پند پیر نیست

اهلی اندر دام غم تسلیم شو اندیشه چند

تا نگردی کشته در دام بلا تدبیر نیست