شمارهٔ ۴۲۱

خوبان که همچو شمع ز نور آفریده اند

سر تا قدم چراغ دل و نور دیده اند

آن طرفه آهویان که به مجنون وشان خوشند

این طرفه است کز من مجنون رمیده اند

در صید دل کبوتر مستند مهوشان

کز برج دل فریبی و شوخی پریده اند

چون من به خون خود نشوم غرقه از بتان

کز من به تیغ کم محلی دل بریده اند

آسوده نیستم دمی از سوختن چو شمع

گویی برای سوختنم آفریده اند

هرگز کجا بشریت کوثر شوند خوش

تلخی کشان که زهر جدایی چشیده اند

اهلی چو مرغ بسمل از آن می تپد به خاک

مردان چه جای خاک که در خون تپیده اند