شمارهٔ ۴۷۸

هرکه سوی قبله مقصود رو می آورد

قبله مقصود هم رو سوی او می آورد

در ره طاعت چو اصل حق پرستی شد سجود

ای خوش آنکو سجده بر روی نکو می آورد

روز وصلش زان نگویم حرف هجران کاین حدیث

تلخی آن زهر بازم در گلو می آورد

صد ره از دست غم آن آرزوی جان بخشم

می روم زان کوی و یازم آرزو می آورد

مست من پیش حریفان گر نهد باری سری

ظن مبر اهلی که با کس سر فرو می آورد