شمارهٔ ۵۲۴

بر من از دورش به نوبت ساغر می می رسد

نوبت ما یارب از دور فلک کی می رسد

مرهمی تا کی رسد بر ریش دل از لعل او

حالیا زان غمزه ام زخم پیاپی می رسد

عاشق لب تشنه را از ساقی دور فلک

دیده پرخون می شود تا جرعه ای می می رسد

در تحمل جان سخت من چو سنگ خاره است

زین همه سختی که بر جان من از وی می رسد

باد اگر بر استخوانم می وزد از سوز دل

آتش سوزنده را ماند که بر نی می رسد

صبر کن از زخم دل اهلی که آن ابروکمان

مرهمی گر می نهد صد ناوک از پی می رسد