شمارهٔ ۵۴۰

چشم صاحبدل نظر چون بر رخ گل می کند

از جمال گل قیاس حال بلبل می کند

هر کرا چون کوهکن بار غم از شیرین لبی است

لاجرم گر کوه غم باشد تحمل می کند

پاکبازان از صفا آیینه اند و مدعی

صورت آلوده خود را تخیل می کند

عاشقی کز زهره رویان دل به وصل آلوده کرد

گر ملک باشد که عشق او تنزل می کند

از فریب آهوی چشمش مشو غافل که او

حال ما می داند و عمدا تغافل می کند

جز به خاک کوی او اهلی نیارد سر فرو

آسمان بیهوده این عرض تجمل می کند