شمارهٔ ۵۸۳

شام غم دل خستگان را بی تو جان بر لب رسد

تیره گردد روز بیماران چو وقت شب رسد

از تب غم چون نگریم یا نسوزم همچو شمع

چون به مغز استخوانم آتش آن تب رسد

کی به چشم من رسد از خاک پایت سرمه ای

چشم می دارم که گردی از سم مرکب رسد

یار مهمانست ساقی بده کاین فرصتی است

کی دگر در خانه بخت من این کوکب رسد

من چه کارم با حدیث یوسف زندانی است

بنده آن سرو آزادم که از مکتب رسد

زاهدا می پیش صاحب مشربست آب حیات

حیف باشد آب حیوان گر به بی مشرب رسد

ما کجا اهلی و صاف چشمه نوش از کجا

جرعه جامی مگر زان شوخ شیرین لب رسد