شمارهٔ ۶۹۹

چشم صاحبدل نظر چون بر رخ گل می کند

از جمال گل قیاس حال بلبل می کند

هرکه را چون کوهکن لعل لب شیرین هواست

بار کوه غم به یاد او تحمل می کند

عاشقی کز زهره رویان دل به وصل آلوده کرد

گر ملک باشد که عشق او تنزل می کند

در دل پاکان که از روی صفا آیینه است

مدعی ناپاکی خود را تعقل می کند

جز به خاک کوی او اهلی نیارد سر فرو

آسمان بیهوده از وی این تخیل می کند