شمارهٔ ۷۰۱

چه عیب ار خون بگریم چون مرا رندی ز کوی خود

دلم خونست ازین درد و نمی آرم به روی خود

چو راز خود گشایم با تو چندان گریه زور آرد

که یابم صد گره همچو صراحی در گلوی خود

از آن رو اشک حسرت دم به دم در آستین ریزم

که می شویم به آب دیده دست آرزوی خود

گه از رشک و گه از غیرت همی سوزم که چون کاکل

هم آغوشت نمی یابم تن کمتر ز موی خود

ز شوق نامه ات اهلی چو گرد از جای می خیزد

ز هر مرغی که بال افشان همی بیند به سوی خود