شمارهٔ ۷۲۳

زنده می سازد لب او خلق و ما را می کشد

وای بر جان کسی کورا مسیحا می کشد

کاش یوسف در میان ناید که آن دست و ترنج

دیگران را می برد دست و زلیخا می کشد

یک نفس از صید دل ها چشم او آسوده نیست

غمزه مرغ دلم یا می زند یا می کشد

زینهار ای پارسا بیرون میا کآن ترک مست

می کشد اهل صلاح و سخت رسوا می کشد

هرکه بزم مطرب ساقی نهد بی روی دوست

دردمندان محبت را به غوغا می کشد

پیش آن شمشاد قد گر کشته گردد عالمی

بر اجل تهمت منه کان قد رعنا می کشد

لاله بر خاک رهش اهلی نشانی می دهد

یعنی آن گلچهره خلق از داغ سودا می کشد