شمارهٔ ۹۴۴

عاشق منم که با چو تو خونخواره ای خوشم

قطع امید کرده به نظاره ای خوشم

از های و هوی مطرب و ساقی رمیده ام

با های های گریه بیچاره ای خوشم

مسکین من شکسته که صد زخم می خورم

وانگه به خنده ای ز ستمکاره ای خوشم

با آهویان گذار چو مجنون مرا که من

با همچو خود رمیده و آواره ای خوشم

اهلی دلم که پاره شد از غم چو بهر اوست

گر پاره ای به تنگم از آن پاره ای خوشم