شمارهٔ ۱۰۲۵

عمری ست کز عشق بتان این شور و مستی می کنم

پیرانه سر با کودکان صورت پرستی می کنم

جان طایر عشرست و من با دانه خالی خوشم

او سوی بالا می رود من میل پستی می کنم

همچون نسیم آسوده دل بودم به باغ نیستی

اکنون به سر این خاک غم از دست هستی می کنم

من در پی آغوش او او خود نگنجد در جهان

این تنگ چشمی بین که من با تنگدستی می کنم

اهلی به وصف گل رخان حسن ادب خاموشی است

من مرغ خاموشم ولی گه گاه مستی می کنم