شمارهٔ ۱۰۴۷

شدم بازیچه طفلان که در هرجا که بنشینم

صد آهوچشم چون مجنون به گرد خویش می بینم

شبی خواهم به بزمت آیم آن ساعت که می نوشی

حریفان تو برخیزند و من تا روز بنشینم

نخواهم کس نشیند در رهت کز پا کشد خاری

بهل تا خاک راهت را به مژگان جمله برچینم

به نازم می کشی پنهان و گر قصدم کند غیری

نمایی مهربانی ها که دشمن میرد از کینم

به نومیدی خوشم اهلی کزین تلخی فرو خوردن

خوش آید دردمندان را حکایت های شیرینم