شمارهٔ ۱۱۳۳

اگرچه رسم بود دل به دل ستان دادن

به دست دل نتوان بیش ازین عنان دادن

سپرده ام دل خود را به دست خون خواری

که راضی ام ز رهیدن ازو به جان دادن

ز زهر چشم تو مردم یکی بخند آخر

که زهر نیز به شیرینی ات توان دادن

به پای بوس تو در بزم وصل اگر برسم

خوش است بوسه گهی هم بر آستان دادن

نه آن چنان ز تو اهلی شده ست خانه خراب

که از خرابی او می توان نشان دادن