شمارهٔ ۱۱۶۶

می میرم و خار غمت از جان نمی آید برون

خاری که ره در جان کند آسان نمی آید برون

وه وه چه نازک می دمد گر در رخت خط سیه

بر گرد گل زین خوب تر ریحان نمی آید برون

من کشته آن کز تنم تیر تو ره در دل کند

یاران به غم کز سینه ام پیکان نمی آید برون

عیبم مکن کز سوز دل روشن ز چاک سینه ام

آتش چو سر زد شعله اش پنهان نمی آید برون

جان سوخت اهلی را ز غم دلسوز از آن شد ناله اش

در دل نگیرد هر نفس کز جان نمی آید برون