شمارهٔ ۱۲۵۵

کی دل بی دردی از داغ گزندی سوخته

هرکجا دیدیم عشقت دردمندی سوخته

وه چه شمعست این که پیش عاشقان پروانه وار

صدهزار افتاده چندی مرده چندی سوخته

تا بود شمع ایمن از چشم بدان گرد سرش

هر نفس پروانگان مشت سپندی سوخته

می شود دودی بلند و می دمد بویی عجب

تا کجا آن شوخ جان مستمندی سوخته

آه ازین نازک پسندی های دل کاین جان زار

هردم از نازک دلی مشکل پسندی سوخته

پیش من فرهاد و مجنون مرم آزاده اند

کم چو من دیوانه ای در قید و بندی سوخته

گر زمین و آسمان دشمن شود اهلی چه باک

آه من بسیار ازین پست و بلندی سوخته