شمارهٔ ۱۲۸۰
اهلی شیرازیمن کیم خسته دلی حال دگرگون شده ای
بیدلی سوخته ای عاشق مجنون شده ای
اضطراب من درمانده گریان داند
جان به لب آمده ای غرقه جیحون شده ای
گریه ام بینی و خود را ندهی هیچ بر آن
کز کجا می کند این گریه جگر خون شده ای
ای که سرحلقه بزم طربی یاد آور
همچو من بی کسی از دایره بیرون شده ای
روی زرد از چه صفت سرخ ببیند اهلی
مگر آیینه کند چهره گلگون شده ای