شمارهٔ ۱۲۸۳
اهلی شیرازیدر وقت گل چو غنچه چرا دل فسرده ای
جامی بکش بشادی گل ورنه مرده ای
ساقی شراب تلخ ترا خوشگوار نیست
عیب نمی کنم که چو من خون نخورده ای
سر می زند اشعه نورت چو آفتاب
از چشم های پرده چه در زیر پرده ای
گیرم که مدعی همه عالم ز رشک سوخت
غم نیست چون تو در دل ما خانه کرده ای
خرمن چو گل به باده ای سرو پیش یار
در خاکدان دهر چرا پا فشرده ای
اهلی چه عاشقی که نمیری ز درد عشق
ناموس اهل عشق تو بی درد برده ای