شمارهٔ ۴۱ - در مدح شاه قلی بیک گوید

المنه لله که شب هجر سر آمد

خورشید من از مشرق مقصود برآمد

ای بلبل مهجور چو گل باش شکفته

کاینک گل خندان تو باز از سفر آمد

ای باد بیعقوب بگو چشم تو روشن

کز یوسف گمگشته بکنعان خبر آمد

منت برم از دیده که از آب دو چشمم

یکبار دگر نخل مرادم به بر آمد

مجنون صفت آشفته آنشاهسوارم

کر شهر او ماه نوم در نظر آمد

بر وزن امید بسی مردم چشمم

بنشست که تا گردی از آنرهگذر آمد

ساقی تو کجایی که شد ایام غم هجر

وقت طرب و موسم شادی دگر آمد

خورشید سعادت مه منزلگه خود شد

یعنی ز سفر سرور عالی گهر آمد

بحر کرم و گنج سخا شاه قلی بیک