شمارهٔ ۵۲ - درمدح سعد الدین اسعد گوید

نمود بار دگر قامت خمیده هلال

زهی خجسته که آمد بفال دولت دال

فتاد ناخنه در چشم چرخ از مه نو

شفق گشود از آن معنیش رگ قیفال

بگردن از مه نو طفل نو رسیده عید

بدفع چشم نهد طوق سیم چون اطفال

نمود مه ز شفق همچو چین به پیشانی

که ماه روی مرا سرزند ز جامه آل

پری وشی است مه اندر شفق که ننماید

ز پای تا بسرش غیر یاره و خلخال

نمود ماه بانگشت هر کس و شادست

که هست سوره نون و القلم مبارک فال

هلال نیست درون شفق که شیر فلک

بخون دشمن فخر ز من زند چنگال

سپهر افضل و کرم میر سعد الدین اسعد

که یافت زبده عهدش فلک باستقلال

ز کلک اوست نکویی عروس انشا را

چنانکه روی نکورا ز زیور خط و خال

عجیب نیست که از خاک راه مردم را

روایح کرم او بر آورد چو نهال