شمارهٔ ۷ - مخمس

پری بحسن رخ گلعذار ما نرسد

ملک بخلق خوش غمگسار ما نرسد

وفای کس بوفای نگار ما نرسد

بحسن و خلق و وفا کس بیار ما نرسد

تو را در این سخن انکار کار ما نرسد

مرا که نیست بکس غیر یار خویش نیاز

حقوق صحبت خود هم بیار گویم باز

چه حاجت است ز نامحرمان کشیدن ناز

بحق صحبت دیرین که هیچ محرم راز

بیار یکجهت حقگزار ما نرسد

بدین شمایل و خوبی کجا بود ملکی

بدین فروغ نتابد ستاره از فلکی

بکارگاه حقیقت که نیست رنگ شکی

هزار نقش برآید ز صنع و یکی

بدلپذیری نقش نگار ما نرسد

درین زمان که حریفان شکسته بازارند

زر مرا همه از لطف حق خریدارند

اگر چه قلب زنانی که داغ ما دارند

هزار نقد ببازار کاینات آرند

یکی به سکه صاحب عیار ما نرسد