شمارهٔ ۲۴۴اهلی شیرازیرباعیاتآنی که حسد مه از صفای تو بردگل پیرهن صبر برای تو دردچون ذره که جوشد بهوا داری مهرمرغ دل خلق در هوای تو پرد
