صنف هشتم که قماش است و کم براست

برگ دهم سه قماش

ای آنکه ز گل تازه تری در نظرم با خط تو منت ریاحین نبرم پیش تو گل و لاله و نسرین چه بود من این سه قماش را بیکجو نخرم

برگ دوازدهم یک قماش

ای کز ستم تو اشک پاشند همه جویان غمت نهان و فاشند همه اهلی بوفای تو نظر دوخته است از اهل جهان که یک قماشند همه

برگ دوم وزیر قماش

ای آنکه لب تو پرده غنچه درد رخسار تو آب صورت چین ببرد آنجا که زند شنهشه عشق تو تخت کی عقل وزیر را قماشی شمرد

برگ سوم ده قماش

ای آنکه دو عارضت چراغ چمنند لبهای تو رونق شکر می شکنند یکره بچمن گذر که گلهای چمن در پای تو ده قماش رنگین فکنند

برگ ششم هفت قماش

ای شاه بتان و رشک صد مهیاره گر سوی فلک گهی کنی نظاره در پیش تو بره حمل چرخ کشد با هفت قماش سبعه سیاره

برگ نهم چهار قماش