شمارهٔ ۲ - مدح خواجه اثیر الدین تورانشاه

میان در بست اقبال آگهی را

قدوم موکب توران شهی را

جهان صدری که پیش آستانش

فلک خم داد بالای سهی را

با یامش که جاویدان بما ناد

هنر دریافت ایام بهی را

بفرمانش که دایر باد دایم

قمر در باخت دوران مهی را

ز فر او بر این گرد آخر خشک

سعادت مستعد شد خر بهی را

شهی در ظل او بنهاد گردون

صعود رتبت مهر و مهی را

ز شمشیرش چنانشد شیر گردون

که جوشن ساخت عجز روبهی را

زعشق صیت او سنک فسرده

برآرد پنبه از گوش آگهی را

وزارت جو که بر نطع جلالت

دورخ طرح افکند شاهنشهی را

ز هر تهمت بر آسوده است رایش

بلی تهمت نماند منتهی را

کمالش را زنقص آن ایمنی هست

که از آتش عیار ده دهی را