شمارهٔ ۱۲ - مدح خواجه شمس الدین

گر مایه گیرد از رخت ای دلبر آفتاب

عاشق شود زمانه بصد دل بر آفتاب

هر بامداد گیرد بر بوی روی تو

نه کله فلک را در زیور آفتاب

در رشک جیب تو بدرد صبح پیرهن

از وی چو بامداد بر آرد سر آفتاب

تا بوسه ی ز لعل تو بر خویشتن کند

دارد هزار کیسه کان پر زر آفتاب

در زیر جل کشیده جمال تو چرخ را

تا رخت بار نامه نهد بر خور آفتاب

تا زلف مشکبار تو بر ماه تکیه زد

از غم شکسته دل شد چون مجمر آفتاب

بر خطبة الوداع جمال و بهای خویش

هر روز از آن کبود کند منبر آفتاب

حسن تو نوبتی چو برون زد براه چرخ