شمارهٔ ۴۱ - مدح بهاءالدین محمد وزیر

ملک را فال ز اقبال بقا می یابد

آز را علت افلاس دوا می یابد

بدل و دست بهاء الدین تاج الوزراء

آنکه ایام از او فرو بها می یابد

حامدی اصلی فرخنده محمد نامی

که عطا میدهد و حمد و ثنا می یابد

روی او دید شب تیره لقا گفت این است

آنکه زو چهره خورشید ضیا می یابد

با کله داری آن فکرت روشن هر شب

آسمان پیرهن صبح قبا می یابد

قدر عالیش فلک را به نیابت بنشاند

لاجرم منصب او قدر و علا می یابد

چه عجب زانکه گرم باز دهد وام نیاز

دست او را چو چنین نیک ادا می یابد

ور بدین گونه که می بارد ابر کف او

ابر سرمایه ندانم ز کجا می یابد

پیش قدرش که بدو پشت فلک راست شده است