شمارهٔ ۵۴

جهان پیر باز از دست نیسان خرقه می پوشد

مبارک بادش ار بر دردخواران زهد نفروشد

قبای سبزه می بینی صبا کسوت همی دوزد

ردای سرو می دانی چمن خلعت همی پوشد

شکوفه زیر لب بر ساغر خیری همی خندد

چو می بیند که اسباب طرب نرگس همی نوشد

کشیده تیغ عصیان سرخ بید و شوخ می آید

به خنده گل همی گرید مگر خونش همی جوشد

نسیم از شاخ منبر می کند وز فاخته قاری

خدایش یار بادا گر برای دین همی کوشد

زبان از نوحه بربندد سحرگه بلبل عاشق

اگر یک آه خون آلود این بیچاره بنیوشد

ولیکن ز آن همی ترسم که بلبل چون فروماند

به درگاه شه آید و ز اثیر خسته بخروشد