شمارهٔ ۶۱

وصلش مرا قرین سعادت نمی کند

چون بیند التفات زیادت نمی کند

خوی زمانه دارد از آن در ره وفا

بسیار می بکوشم و عادت نمی کند

بیمار اوست دل نه بدین ست نالشم

زان ناله می کند که عیادت نمی کند

گفت ای فلان ز من به سلامی بسنده کن

کردم به این و هم به سعادت نمی کند

بر من سلام کی کند آن کو نظر کنون

در آسمان ز کبر و سیادت نمی کند

گفتم که زنده می شمرد وصل تو مرا

گفتا خودت نماز ولادت نمی کند

گه گه تعهدی کندم لعل تو و لیک

بی معنی است چون به ارادت نمی کند

گفتم که کارم از تو به جان است گفت اثیر

کس گوش سوی زرق و عبادت نمی کند

کافر نمی شوم که دم و عشوه کار اوست

من باورم به لفظ شهادت نمی کند