شمارهٔ ۱۴۲

این چرخ دغاپیشه دست خوش خوی تو

در ششدره ی حیرت خورشید ز روی تو

از حسن گه جان ها ما را چه نشان پرسی

اینک خط و خال او اینک خم موی تو

ز اندیشه ی جان و دل در کوکبه ی حسنت

آه من غمگین را ره نیست به سوی تو

گردن ننهد گردن جز بر خط عشق تو

جولان نکند فتنه جز بر سر کوی تو

گویی ز که می بینی حال بد خویش آخر

گر طره نخواهی شد از روی نکوی تو

زینسان که ز بی آبی تو دیده برون شستی

قسم لب ما مانده یک قطره ز خوی تو

از سنگ همی یابد با چرخ سبوی ما

با این همه چون گویم هم سنگ و سبوی تو

گفتی که بسی رنگت از پهلوی ما خیزد

بیچاره اثیر اینک بنشست به بوی تو