شمارهٔ ۱۴۶

سیم اگر پیش سمن لافی زد از سیمای او

سر و باری کیست تا گوید که من بالای او

بر سر آن ست مه کز آسمان یک شب فتد

با سری در محنت سودای او در پای او

گیسوی ده پای او هر تا کز او بار افکنی

هست مأوای دلی در عاشقی یکتای او

خویشتن قربان کنم کز رای بیند چون به من

زنده بودن شرط نبود بر خلاف رای او

ای بدان سر تا قدم دل شو که با آن طول و عرض

در سویدا می نگنجد محمل سودای او

جان بده بر روی او گر عاشقی پروانه وار

کمتر از شمعی بدان روی جهان آرای او

نرگس مینا قدم کن گر تماشا بایدت

در سرا بستان شمشاد سمن فرسای او

تا نبینی کز طرب چون پاکبازی می کند

سنبل خوش سایه بر گلنار نور افزای او

مردم دیده ست و دانم دیده هر مردمی

برپری می گردد از عکس رخ زیبای او