شمارهٔ ۱۵۱

ای شکار آویز دل فتراک تو

روح گردی بر بساط پاک تو

آب حیوان با همه باد قبول

بر سر آتش نشست از خاک تو

باز گیرد سر ز بالین عدم

رفتگان را سر ز بالین پاک تو

صد هزاران جان معصومان دوان

در رکاب طره ی چالاک تو

مرغ سدره خویشتن بسمل کند

بر امید صحبت فتراک تو

دل زده خود را ز حیرت همچو تیر

بر سنان غمزه بی باک تو

عالم دل جز وی از اقطاع توست

گلشن جان بعضی از املاک تو

باز گیرد سر ز بالین عدم

رفتگان را لعل چون تریاک تو

هر دو عالم در قبای هستی اند

بر طفیل خلعت لولاک تو

خوش لبان دارد زمانه لیک نیست

کس به دندان اثیر الاک تو