شمارهٔ ۱۵۷

گره مشک بر سمن چه زنی

لشگر زنگ بر ختن چه زنی

چون ز لعل تو بوسه ای طلبم

بر شکر لؤلؤ عدن چه زنی

صد گریبان دریده است از تو

چاک بر طرف پیرهن چه زنی

چون تو گویی که جان نفس نزنم

من چه گویم که بوسه تن چه زنی

بر لب اوست خط اجره ی تو

دست بر زلف پرشکن چه زنی

عاشقی ای اثیر و یارت اوست

همه دانند لا و لن چه زنی