شمارهٔ ۱۸۴

به تن بودم امروز چون ناتوانی

شدم با رفیقی سوی بوستانی

ز هر سو که کردم سوی لاله زاری

به هر سو که کردم نظر گلستانی

درختان بستان عروسان و هریک

گشاد از زمین لاله گون بر بیانی

ز نیلوفری آسمان گوی سبزی

چو صحرا شده روی بر آبدانی

چو دیدم من این صفه های عجایب

یقین شد مرا صورت هر گمانی

از این باغ بهتر چه باشد به عالم

که هم هست مستغنی از باغبانی