شمارهٔ ۶۳ - اثیر رفت و بحضرت سپرد گنج سخن

سماک قدرا افلاک قدر تا تویی آنک

به تیغ قادر بیچون قضای مقدوری

دماغ چرخ که پر بادکبر سلطنت است

به پیش امر تو تن در دهد به مأموری

سواد طره توقیع تو بر آتش رشک

سیاه چرده کند مشک را ز محروری

بجام کین تو هر احمقی که مست شود

قضاش زهر دهد از فقاع مخموری

فسرده ای است حسود تو در مثل بدنش

کنند مشربه ی آفتاب یا حوری

ز سور مرتبت او نشان دهند و لیک

فسانه ایست در افواه عامیان سوری

زجامه خانه عدلت سرای شش سوی کون

چو کعبه جلوه کند در لباس معموری

نوید خوان تو را شاهد شکر لب شهد