شمارهٔ ۱۰ - در نکوهش اغل نام

ای آفتاب ملک رهی خفته بود دوش

غایب شده ز عقل و جدا مانده ای ز هوش

وقت سحر که چشم شود باز از قضا

دیدم به کوی خلقی ماننده سروش

گفتند بنده را که اغل را شه جهان

از بندگان بنده زنی هدیه داد دوش

حکم خدای و حکم خداوند نافذ است

من بنده مطیعم و فرمانبر خموش

لیکن ستم بود به کنار چنان سگی

سرو ستاره عارض و خورشید لاله پوش

او زن به مزد باشد و این عورتان ما

هنجار زن به مزدند ایدون و زن فروش

داماد او چگونه بود آنکه مر ورا

صد غرچه بیش گاده بود بر ره غموش

از گوش تا به گوش دهانی نهاده باز

چون ماهیان کر به میان پارگین زوش

رویی چو روی دیو و دهانی چو کون مغ

گوشی چو باد بیزن و کونی چو گاو دوش

ای کون تو دریده تر از چارغ بلیس

جز ما نیافتی به همه شهر دست خوش

تا هیچ زن نیابی آن کن که مر تراست

از فرق تا به ساق و ز پایشنه تا به گوش

تا ریش تو سپید نشد شوی داشتی

اکنون ز بی زنیت چرا باید این خروش

تا کون تو بستن فرسود و ریش گشت

خواهی کسی که داری در پیش کن تو توش

اندر جهان ز جانوران هیچ کس نماند

کز او نیامد در کون تو دروش

اندر ستورگاه وکیلی از آن من

صد سگ تو و به از تو سگ روسبی فروش

ای مادر و تبار و کسک هات روسبی

این یک حدیث بشنو و چون سگ تو دار هوش

آغوش زنت هرگز بی پور من مباد

تا بشکفد بنفشه و شب بوی و پیلگوش