شمارهٔ ۱۱۰

بتی که او نسب از لعبتان چین دارد

به روز پاک بر از شب هزار چین دارد

شب سیاه نباشد قرین روز سفید

بس او چگونه شب و روز را قرین دارد

به زلف و جعد همه سال پرخم و شکن است

خم و شکن همه بر عارض و جبین دارد

ز درد حرمان پشت مرا چنان دارد

ز داغ هجران روی مرا چنین دارد

عقیق بارم بر زر ز عشق آن صنمی

که زیر لعل درون لؤلؤ ثمین دارد

به زعفران بر کافور دارم ارغم از آنک

بنفشه رشته بر اطراف یاسمین دارد

ز هجر او بگدازم چو موم و این نه عجب

ز بهر آنکه لبش طعم انگبین دارد

میان او ز سرینش به رنج بینم از آنک