ترک من چون زلف بگشاید جهان مشکین کند
هرکه بویش بشنودگوید که آن مشک این کند
ور نسیم خط و رخسارش رسد بر آسمان
سنبله پرسنبل و نثره پر از نسرین کند
ورگذر یابد زمانی بر لبش باد صبا
هر نبات تلخ را باد صبا شیرین کند
چون ز جعد زلف بنماید نگارین روی خویش
خانه ها را چون نگارستان هندوچین کند
گه به خم زلف پشت بیدلان پر خم کند
گه به چین جعد روی عاشقان پرچین کند
در لب او آب حیوان است و عشق او همی
با دل عشاق فعل آذر برزین کند
من چو از عشقش بنالم ناله چون خسرو کنم
او چو از خوبی بنازد ناز چون شیرین کند
گر وصال او همی چون کیمیا ناید به دست
پس چرا هجران او رویم همی زرین کند
خنجر و زوبین سلاح چشم او شد تا مرا
کشته خنجر کند یا خسته زوبین کند
روستم با شاه ترکان از جفا هرگز نکرد
آنچه بر دلها همی پرورده تکسین کند
صد هزاران صاعقه پیدا کند در هر دلی
چون دو بیجاده به عمدا پرده پروین کند
گر به حورالعین نماند پس چرا وصاف او
چون جمال او ببیند وصف حورالعین کند
از بهشت آمد مگرتا از جمال روی خویش
روز عید آرایش بزم نظام الدین کند
آفتاب فتح ابوالفتح آنکه بر درگاه او
دست گردون هر زمانی اسب دولت زین کند
هر غباری کز سم اسبش به گردون بر شود
دولت آنرا توتیای چشم روشن بین کند
آسمان حشمت دهد او را که او حشمت دهد
مشتری تمکین دهد او راکه او تمکین کند
چون قدم بر مجلس عالی نهد هر بامداد
مجلس عالی به همت همچو علیین کند
عالمی پر زر شود چون وقت بخشش هان کند
کشوری پرخون شود چون روزکوشش هین کند
هیچ تاوان نیست برگفتار و برکردار او
کایزدش تعلیم و اقبالش همی تلقین کند
مهر او چون تندرستی روح را شادان کند
کین او چون تنگدستی طبع را غمگین کند
گرچه فردا وعده کردستند در عقبی بهشت
او همی امروز دنیا را بهشت آیین کند
گرکفایت را یکی معیار سازد روزگار
ازکف او کفه و از کلک او شاهین کند
ور ببندد نامه بر پای کبوتر دست او
هرکجا پرد کبوتر صید چون شاهین کند
ای جوانبختی که شاخ دولت و عمر تورا
کردگار از حفظ و از عصمت همی تزیین کند
کرد یزدان بر تو در دنیا فراوان نیکویی
باش تا آن نیکویی بینی که یوم الدین کند
برزمین شایدکه گرید دشمن مسکین تو
کاسمان خندد همی بر هر چه آن مسکین کند
صورت اقبال داری بر بساط مملکت
کیست کاو با صورت اقبال قصد کین کند
کس نیارد باختن با بخت تو شطرنج ملک
کاو به یک بیدق همه شهمات را تعیین کند
بیدقی کز دست بخت تو رود برنطع ملک
لعب اسب و پیل و جولان رخ و فرزین کند
تا نه بس مدت به تدبیر تو سلطان جهان
در صف کفار جنگ صاحب صفین کند
خطه فرماید به نام خویش در انطاکیه
وز در انطاکیه آهنگ قسطنطین کند
باد را بر بت پرستان چون تف دوزخ کند
خاک را بر خاکساران چون دم تنین کند
سقف قسطنطین ز بتخانه کشد سوی عراق
بارگاه مملکت را تخت او برزین کند
در دل میمند و ماچین آتش افروزد به تیغ
روز ا بر میمند از سجیل تاا سجین کند
خیمه ها را میخ فرماید ز ر مح رومیان
زین ها را از صلیب کافران خرزین کند
من ز فتح و نصرت او آنقدرگویم همی
او به عالی رای تو أرجو که صد چندین کند
ای خداوندی که چون احسنت گویی بنده را
شعر او را مشتری بر آسمان تحسین کند
عقد سازد لفظ با معنی همی هر ساعتی
تا عروسان سخن را جود او کابین کند
بنده مخلص معزی را همی باید همی
کاستان درگهت را هر شبی بالین کند
او همی خواهد که آرد جان شیرین را به کف
تا چو گوید مدح تو جان اندرو تضمین کند
تاکه ایام بهاران ابر فروردین همی
برکشد لؤلؤ ز دریا در کنار طین کند
باد در بخشش مبارک دست راد تو چنانک
در بهاران خدمت او ابر فروردین کند
طایر میمون شب و روز آفرین گوی تو باد
کاختر وارون همی بر دشمنت نفرین کند
باد در عمرت دعاهای خلایق مستجاب
کان دعاها را همی روح الامین آمین کند
