شمارهٔ ۷۶
امیر معزی نیشابوریگر ابر به جود خویشتن را چو تو خواند
فراش تو بود او همی گرد نشاند
هر چند بسی گهر پراکند و فشاند
آخر گهرش نماند و بی کار بماند
گر ابر به جود خویشتن را چو تو خواند
فراش تو بود او همی گرد نشاند
هر چند بسی گهر پراکند و فشاند
آخر گهرش نماند و بی کار بماند