شمارهٔ ۹۸۴

دوش در آمد از درم ماهی نه فرشته ای

داشت به خون مرد و زن سبز خطش نوشته ای

گفتمش ای پری سیر رفته به کسوت بشر

حور نه آدمی نه ای لابد تو فرشته ای

شمس و قمر به هم زده ریخته طرفه چهره ای

بسته به حلق مهر و مه از خم زلف رشته ای

بلبل باغ را ز رخ از سرگل ز مایده

مهر خموشی از دهان بر لب غنچه هشته ای

زآب سرای می کشان آدم گر سرشته شد

قالب می فروش را گو به چه اش سرشته ای

نافه به جیب بینمت گویی بی خبر ز دل

از خم زلف آن پری باد صبا گذشته ای

آشفته خون خویش را از تو کجا طلب کند

چون من صد هزار را چون تو به غمزه کشته ای

برق چو ابر آذری آب دهد به حاصلت

تخم ولای مرتضی تا تو به سینه کشته ای

گر نه به خون مردمان تشنه بود دو چشم تو

غمزه کافرت چرا ساخت ز کشته پشته ای